قوله : علمه بكونها فى طهر المواقعة : ضمير در [ علمه ] به زوج و در [ بكونها ] به زوجه عائد است . مؤلّف گويد : از عبارات مرحوم شارح و بسيارى فقهاء اين طور استفاده مىشود كه در مطلّقه علاوه بر شرائط ياد شده شرط ديگرى براى صحّت طلاق بوده و آن اينست كه زن در طهر غير مواقعه بايد باشد ، البته قابل ذكر است كه بگوئيم اين شرط در چند مورد اعتبارى ندارد و آنها عبارتند از : 1 - زن حامل باشد . 2 - يائسه باشد . 3 - مسترابه باشد يعنى در سنّ زنانى بوده كه معمولا حائض مىشوند ولى حيض نبيند . قوله : من لا يمكنه معرفة حالها : ضمير در [ لا يمكنه ] به [ من موصله ] راجع بوده و ضمير مؤنث در [ حالها ] به زوجه عائد است . قوله : مع حضوره : ضمير مجرورى به [ من لا يمكنه ] عائد است . قوله : او قبل انقضاء المدّة المعتبرة : يعنى غائب در زمانى پيش از گذشتن مدت مزبور حق دادن طلاق ندارد . قوله : تلد فيه عادة : ضمير در [ فيه ] به [ زمان ] عائد است . قوله : و اثكر النفاس بعدها : ضمير در [ بعدها ] به [ ولادت ] عائد است . قوله : او عادتها فيه : ضمير در [ عادتها ] به [ نفساء ] راجع بوده و ضمير در [ فيه ] به [ نفاس ] عود مىكند . قوله : و لو لم يعلم ذلك كله : مشار اليه [ ذلك ] انقضاء نفاس و اكثر آن و عادت زن در نفاس مىباشد . قوله : و لم يظنّه : معطوفست به [ لم يعلم ] .